ZERGATIK NEURE SEMEA?

Gaueko hirurak dira eta nire senarra eta ni ohean gaude lo egiten.Urrutian, sirena hots asko kalean entzuten ditut,gero eta hurbilago daude,eta bat batean,sirena hotsak geldirik geratzen dira etxetik gertu.Nire senarra esnatu egiten dut,zer gertatzen ari den ulertzeko moduan.Elkarri begiratzen diogu zer gertatzen ari den ulertu ezinean,zarata eskaileretan nabaria da,zerbait gertatzen da esaten diot senarrari.Tupustean etxeko atea kolpatu eta sartzen dira,ez dakit zenbat diren,baina,azkar doaz pasillotik,logeletan sartzen dira eta azkenik,gurean ere.Hiru argi besterik ez ditugu ikusten,borobilak,guri begira.Halako batean,ahots grabe bat entzuten da,kanpotarra dirudi.Argia piztu egiten dute,gure intimitatea deseginez,hiru tipo handi dira,aurpegia buru-berokiez estalita daukatenak.Ez dute ezer esaten,hirurak guri begira daude,armak eskutan ditzutelarik,ezin dugu ezer egin.Pasillora momentu batean begiratu eta oihu bat entzuten da,gizon bat pasatzen da,geroago beste bat,eta hurrengoa nire semea dela ikusten dut.Nire senarra ohetik ateratzen da azkar,baina poliziek lurrera biluzik botatzen dute,ezin da mugitu.Kalean ohiuak eta bokatxa soinuak nahasten dira,dena oso azkar gertatu da.


Gau osoa lo egin gabe daramagu, eta gainera, oraindik goizeko 10etan poliziak dabiltzate etxea hankaz gora jartzen,etxetik ezin atera.Nire senarrak irratia jartzen du,beste hamabi atxilotuak izan dira euskal herriko beste etxeetan,orduan negarrez hasten naiz nire senarra kontsolatzen nauen bitartean.Ez dakigu zer egin,nora joan,norekin hitz egin…

Hurrengo zazpi egunetan ez dugu gure semearen berririk izango,eta zazpigarren eguna iristean,dei bat izan genuen,gure semea Soto del Realen omen dagoela ziona.Nire senarraren begietan malkoak dira nagusi bolantea eskuetan duen bitartean,ez gara hitz egiten,oraindik ehundaka kilometro geratzen zaizkigu errepideetatik.Bidai hau astero egingo dugu urteetan zehar.Ostiraletan beste guraso,lagun,neska-lagun,mutil-lagun eta beste askorekin elkartu egiten gara etxetik urrun dauden guztiak etxean nahi ditugula jakin dezaten.

Azkenean,urte zail askoren ostean,berriz ere errepidean gara,baino oraingo honetan desberdinak dira begiradak,poza ikusten da nire senarraren aurpegian.Kilometroak aurrera egiterakoan gero eta urduriago gaudela nabaria da.Iritsi gara.Kotxetik jeisten gara eta hurrunean persona baten silueta ikusten da,poltsoak erortzen zaizkio,korrikan hasten da,gu ere,geurean da berriro ere.

Auzora iristen ari gara,kalearen iskinari bira eman eta jendez bete-beteta dago,oihuak,irriak,negarrak…dira jendearen aurpegietan,etxean da berriro ere.Urtarrilak 7an gaude iada,Bilbon,hau jendetza,ez naiz ama bakarra,asko daude eta nahiz eta guztiek istorio desberdinak izan,denek helburu berdina daukagu jomuga,hain zuzen ere,gure semeak etxean egotea.